tag:blogger.com,1999:blog-87288136368886183672011-12-06T02:39:20.887-08:00soumyahttp://www.blogger.com/profile/13154662376606543095noreply@blogger.comBlogger141100tag:blogger.com,1999:blog-8728813636888618367.post-44226017572871815992010-07-24T09:10:00.000-07:002010-09-21T03:56:08.943-07:00<div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; "><img src="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/TEsceDVOhTI/AAAAAAAAAdg/pv44ore2eCU/s320/1024x768+Resolution+A+Dream+World.jpg" style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 320px; height: 234px; " border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497519072751813938" /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; ">స్కూల్ డేస్ తర్వాత కిరణ్ బాగా గుర్తోచ్చేవాడు.. కిరణ్ తో ఆడుకున్న రోజులు..వాళ్ళింట్లో గడిపిన రోజులు..బాగా మిస్సయ్యాను. తను సెలవులకు రావడం తక్కువే..నేనే ఎప్పుడైనా వీలు చూసుకుని ప్రకాష్ అంకుల్ వాళ్ళింటికి వెళ్లి వచేదాన్ని..తను అప్పుడప్పుడు </span><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; ">ఫోన్చేసేవాడు</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; ">.. మా కాలేజీ విషయాలు..ఫ్రెండ్స్ గురించి..మాట్లాడుకునే వాళ్ళం.. ఇదంతా మాములే..</span></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; "><div style="text-align: justify;"> కాని.. ఆనంద్ కూడా గుర్తోచ్చేవాడు..తన నవ్వు..ఆ నవ్వులో అమాయకత్వం..తన కళ్ళు..గుర్తొచ్చేవి..తనలా ఎవరు అయిన ఉన్నారనిపించినా.. తన పేరు వినిపించినా..అలోచించేదాన్ని..ఇప్పుడు ఎలా ఉన్నాడో అని అనుకునేదాన్ని... కిరణ్ ఎప్పుడైనా..</div><div style="text-align: justify;">ఆనంద్ గురించి చెపితే..ఆసక్తిగా వినేదాన్ని..ఏమో..ఎందుకో తేలేదు..అంతగా తనతో మాట్లాడలేదు.. ఎక్కువగా గడపలేదు. అయినా.. ఎందుకు ఆలోచిస్తున్నానో తెలీదు.. ఎన్ని రోజులిలా చూద్దాం అనుకున్నాను.</div><div style="text-align: justify;">.రోజులు గడుస్తున్నాయి.. డిగ్రీ సెకండ్ ఇయర్ లో ఉండగా దాది కి ఆరోగ్యం పాడయింది.. చాలా టెన్షన్ పడ్డాను.దాది ని హాస్పిటల్ లో చేర్పించాం..నాన్న కి ఫోన్ చేసి చెప్పాను. కాని నాన్న కి సెలవు దొరకలేదు.ప్రకాష్ అంకుల్ చూసుకున్నారు ఇక. చాలా రోజులు దాది హాస్పిటల్ లో నే ఉంది. చాలా ప్రయత్నాలు చేసాము.. కాని దాది ని ఎక్కువ రోజులు కాపాడలేక పోయాము. తను వెళ్ళిపోయింది.. చాలా బాధేసింది.. బాగా ఏడ్చేసాను.. అంకుల్ ఓదార్చారు.. కాని నేను ఊరుకోలేక పోయాను.. నాన్న కి చెప్పాము.. కానీ నాన్న రావడానికి ఒక రోజు పడుతుంది.. ఆ రోజు హాస్పిటల్ లో నే ఉన్నాం.. అంకుల్ నన్ను ఇంటికి వెళ్ళమన్నారు.. కానీ నాకు వెళ్ళాలి అని అనిపించలేదు.. అలాగే కుర్చుని ఏడుస్తూ ఉండిపోయాను</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div><img src="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/TEsTqVZERGI/AAAAAAAAAdY/aR68xivTBWo/s320/2865240756_55d6c2940c.jpg" style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px; " border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497509388153537634" /></div><div><div><div style="text-align: justify;"> ఆ రోజు..మొదటి సారిగా బయపడ్డాను .. నాన్న కూడా పక్కన లేకపోయేసరికి ఇంకా ఒంటరిగా అనిపించింది..కళ్ళలో నీళ్ళు ఆగకుండా కారుతున్నాయి..అలాగే పడుకున్నాను..బాధతో..భయంతో..కన్నీళ్ళతో..అప్పుడే వచ్చింది ఆ కల.. నేను ఒంటరిగా..భయ పడుతూ వర్షం లో ఏడుస్తుంటే..ఒక అబ్బాయి నాకు దైర్యం చెప్పి..నన్నో అందమైన ప్రదేశానికి తీసుకెళ్ళాడు.. నేను తిరిగి చూసేలోపే.. తను వెళ్ళిపోయాడు..చివరగా పిలిచాను తనని..ఆనంద్ అని.. </div><div style="text-align: justify;">ఉలిక్కి పడి లేచాను.. అపుడే తెల్లవారుతుంది..హాస్పిటల్ వాసన గుప్పుమంది..దాది పక్కనే ఉన్నాను.. నన్ను ఒక చేయి ఆప్యాయంగా తడిమింది... తిరిగి చూసాను.. నాన్న..పట్టుకుని ఏడ్చేసాను...నన్ను ఓదార్చారు..కాని నాకు తెలుసు.. నా కన్నా ఎక్కువ నాన్న బాధపడతారని.. అయన కళ్ళల్లో ఆ బాధ తెలిసిపోతుంది.. అంకుల్,నాన్న కలిసి అన్ని కార్యక్రమాలు చేయించారు.. నాన్న కొన్ని రోజులు నాతోనే ఉన్నారు..నా గురించి చాలా బాధపడ్డారు.. నాతోనే ఇక్కడే ఉంటా అన్నారు.. నేను వద్దన్నాను.. నాన్న అవసరం చాలా మంది కి ఉంది అని అనిపించింది..అందుకే కాలేజీ హాస్టల్ లో ఉంటాను అని చెప్పాను..ఏమనలేదు.. కాని చాలా ధైర్యం చెప్పారు.. అమ్మ పోయినపుడు నాన్న కి ఎలా అనిపించిందో.. ఎలా తట్టుకుని ముందుకు సాగారో..అన్ని వివరంగా చెప్పారు.. నాన్న ఉన్నంత వరకు ధైర్యంగా నే ఉన్నాను.. నాన్న నన్ను హాస్టల్ లో చేర్పించి వెళ్ళిపోయారు.. నాన్న వెళ్ళాక ఏదో తెలియని భయం.. అప్పటి వరకు ఎప్పుడూ తెలియని ఒంటరి తనం..చాలా బాధించేవి..చాల రోజుల వరకు నేను అందులో నుండి బయటికి రాలేకపోయాను..</div></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: normal; font-size: medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14px; line-height: 25px; ">ఒక రోజు దాది..నాన్న.. చాలా గుర్తొచ్చారు.. అదే బాధ.. ఆగని కన్నీళ్ళు..ఎలాగో పడుకున్నాను.. ఆరోజు రాత్రి మళ్లీ.. అదే కల..ఇంకొంచం స్పష్టంగా.. కళ్ళు తెరచి చూసాను.. తెల్లవారిపోయింది..ఒక సారి కల అంతా గుర్తు తెచ్చుకున్నాను.. నా కల లో వచ్చింది ఆనంద్ కాదు.. అసలు ఆనంద్ ఇపుడు ఎలా ఉంటాడో కూడా నాకు తేలేదు..అయినా పిలిచాను..చాలా ఆత్రంగా.. ఎందుకలా..? ఏమి అర్థం కాలేదు.. అదే కల చాలా సార్లు వచ్చింది. ఎందుకు వచ్చిందో..తెలీదు. కాని ఆ కల తర్వాత నాకు చాల ధైర్యంగా అనిపించింది.. తన నవ్వు.. కలలో తను చెప్పిన మాటలు..తెలియని ధైర్యాన్ని ఇచ్చాయి..ఒంటరితనం కుడా బాధించలేదు.. ఆ తర్వాత నాకా కల రావడం అలవాటు అయింది..ఎప్పుడు బయపడినా ..ఆ కల, తన మాటలు గుర్తొచ్చేవి. మళ్లీ మాములుగా అయిపోయేదాన్ని.. కాని ఆనంద్ అనే ఎందుకు పిలిచాను? నాన్న ని కాని..కిరణ్ ని కాని పిలిచి ఉండవచ్చు కదా? ఏమో..తెలీదు. ప్రతి అమ్మాయికీ ఒక కలల రాకుమారుడు ఉంటాడు అంటారు.. నాకు ఆనంద్ అలానా? తన గురించి తెలీదు..అయినా ఏంటి ఈ </span></span>కలలు..ఏంటి ఈ ఆలోచనలు..? ఏమిటి ఇదంతా? ఇష్టమా..? ఆకర్షణ..? తెలీదు ..దేనికి నా దగ్గర <span class="Apple-style-span" style="line-height: normal; font-size: medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14px; line-height: 25px; "> </span></span>సమాధానం లేదు.. కాని..ఒకటి అనిపించింది..తన గురించి ఆలోచించడం నాకు ఆత్మ స్థైర్యాన్ని ఇస్తున్నపుడు..ఎందుకు ఆలోచించడం మానేయాలి అని.. ఆరోజు నుండి..ఆనంద్ నాలో ఒక బాగం అయిపోయాడు..అప్పటి నుండి..ఎప్పుడు ఒంటరిగా ఫీల్ అవ్వలేదు.. అలా ఉండటం నాకు నచ్చింది.. తననేప్పుడూ కలవలేదు.. కలవాలని అనుకోలేదు..కలుస్తానో లేదో కుడా తెలీదు.. నేను మాత్రం ఆనంద్ ఇచే ధైర్యం తో ముందుకు సాగిపోయాను..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: normal; font-size: medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14px; line-height: 25px; ">కాని జీవితం లో మనం అనుకోనివే జరుగుతాయి.. కలల లోకం లో విహరించే నేను కళ్ళ ముందు ఆనంద్ ని చూస్తానని అనుకోలేదు..కానీ చూసాను. .</span></span></div><div> </div></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8728813636888618367-4422601757287181599?l=myview5.blogspot.com' alt='' /></div>soumyahttp://www.blogger.com/profile/13154662376606543095noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8728813636888618367.post-37560578121876924452010-01-08T01:54:00.000-08:002010-09-21T03:55:29.558-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/S0cDYXeQogI/AAAAAAAAAaE/q29bwkPY0j4/s1600-h/6.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/S0cDYXeQogI/AAAAAAAAAaE/q29bwkPY0j4/s320/6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424307993343730178" border="0" /></a>కనుపాపనే కన్నులు నన్ను మర్చిపోయావా అంటే "క్షణమైనా నిన్ను హత్తుకోకుండా ఉండలేనే ఎలా మరువగలను...?" అన్నపుడు ఆ కన్నులు కార్చే కన్నీరే "ప్రేమ"....<br /><br /> నాకు తెలియని ఒక ప్రపంచం నాలో తెలియని అలజడి రేపింది .. ప్రతి రోజు రాత్రి మనసు లో ఎన్నో ఆలోచనలు... ఎన్నో భావాలు... ఎందుకలా..? ఏదో తెలియని దాహం.. సాగరమంతా తాగేసినా కూడా.. తీరదనిపించే దాహం.. శిఖరాన్ని అధిరోహించి..దాని మీద గర్వంగా నిల్చున్నా కూడా అణగని దాహం.. ఏమై ఉంటుంది..? నాకు తెలిసేది కాదు.. ఏ పూవైనా వికసించే ముందు రంగు మారుతుందని అంటారు.. నిజమేనేమో... బాల్యం నుండి కౌమారం కి వచ్చేటప్పుడు.. మనసూ మారుతుందేమో.. అన్ని బావోద్వేగాలు ఒక్కసారిగా ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తాయి.. కాని ఏ భావమైనా మనసుని కొంత వరకే స్పందింప చేస్తుంది.. భాదైనా.. సంతోషమైనా... కోపమైనా.. ఇలా వీటన్నింటినీ.. కొన్ని క్షణాలు.. కొన్ని గంటలు.. మాత్రమే స్పందిస్తాం...<br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/S0cBWEOuB-I/AAAAAAAAAZ0/A6_2F2imFhk/s1600-h/2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/S0cBWEOuB-I/AAAAAAAAAZ0/A6_2F2imFhk/s320/2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424305754795280354" border="0" /></a><br /> కాని... ప్రతి క్షణం.. నిరంతరంగా.. మనసుని భావావే<span>శం</span> తో నింపేస్తూ.. ఎగసే జ్వాలలా రగిలించే ఒక భావం ఉంటుందని నాకు తెలీదు... గెలుపు కోసమే నిద్ర లేని రాత్రులు గడుపుతారని అనుకున్నాను..కల కన్నా వాస్తవం బాగుంటుంది అనుకున్నాను.. కాని మనం ఓడిపోయినా ఎదుటి వారిని గెలిపించాలి.. అని అనిపిస్తుందనీ..నిద్ర రాకపోయినా... కలల కోసం నిదురించాలని అనిపిస్తుందని... ఆ కల లోనే ఉండి పోవాలి.. అని అనిపిస్తుందనీ..నాకు తెలీదు..<br /><br /><div style="text-align: justify;"> <span>ఇదంతా</span>... "<span>ప్రేమ</span>" <span>అని</span> <span>నాకు</span> <span>తెలీదు</span>....<br /></div><br /> ప్రేమ వచ్చేదాకా రాలేదని బాధ.. వచ్హాక వెళ్ళిపోతుందేమో అన్న బాధ.. అని ఎక్కడో చదివాను... కావొచ్చేమో..!! ప్రేమ భావం.. నాలో కలిగేదాకా ఆ సంగతి నాకు అర్థం కాలేదు... నేనూ ప్రేమ లో పడతానని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు.. కాని మనసు మారుస్తుందో.. వయసు మారుస్తుందో.. తెలీదు కాని మనకంటూ ఒక తోడు కావాలనే సమయం మాత్రం తప్పకుండా వస్తుంది...నాకూ అలాంటి సమయం వచ్చింది...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8728813636888618367-3756057812187692445?l=myview5.blogspot.com' alt='' /></div>soumyahttp://www.blogger.com/profile/13154662376606543095noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8728813636888618367.post-55884466152278274932010-01-08T01:00:00.000-08:002010-09-21T03:54:58.450-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/S0b0OtHHkqI/AAAAAAAAAZk/CS2mHsTLpvM/s1600-h/1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 217px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/S0b0OtHHkqI/AAAAAAAAAZk/CS2mHsTLpvM/s320/1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424291334679138978" border="0" /></a> స్కూల్ డేస్ తర్వాత నేను, కిరణ్,ఆనంద్ విడిపోయాం. ఇంటర్ లో కిరణ్ ఆనంద్ వేరే కాలేజీ.. నేను వేరే కాలేజీ.. అంతా కొత్త ప్రపంచం... కొత్త స్నేహితులు.. బాగుంది... కాలేజీ లో చేరేటపుడు ఏదో కొత్తగా చేయాలనే ఉత్సాహం.. అన్నీ సాదించాలనే పట్టుదల.. నన్ను నేను నిరుపించుకోవాలనే ఒక లక్ష్యం.. నన్ను ఉత్తేజపరిచేవి.. సోక్రటీస్ చెప్పినట్టు నీళ్ళల్లో మునిగినపుడు.. పైకి రావాలని ఎంతగా తపన పడతామో.. మనకూ అంతే తపన ఉండాలనే నాన్న మాటలు గుర్తు వచ్చేవి.. ఆ రెండేళ్ళు వేరే లోకం లేదు.. గెలుపు కోసం తపన మాత్రమే మిగిలింది.. మిగతావేవి పట్టించుకోలేదు..చదువు మీదనే ధ్యాస.. ఫలితం కాలేజీ ఫస్ట్..<br /> తర్వాత అడుగు ఎటువైపు వెళ్ళాలా అని ఆలోచించాను.. నాలా మంచి మార్క్స్ వచ్చిన వారందరూ ఇంజనీరింగ్ లో జాయిన్ అయ్యారు.. కాని నాకు చేరలనిపించలేదు.. పుస్తకాల్లో అసలైన చదువు ఉండదు అనిపించింది.. నాన్న ఎపుడూ నీ మనసుకి అనిపించింది చేయమనేవారు.. నాకు కూడా అందరు నడిచే బాట లో వెళ్ళాలనిపించలేదు.. అందుకే జర్నలిజం, సైకాలజీ తీసుకున్నాను..<br /> మనుషుల్ని..వారి మనసుల్ని పరిశీలించడం నా చదువు.. ఎంత బాగుంది..! నా బాల్యం అంతా ప్రకృతి ని గమనించడం లో నే గడిచిపోయింది.. ఇప్పుడు మనుషుల వంతు అనుకున్నాను..చాలా గమ్మత్తైన పని ఇది.. ప్రతి మనిషిలో ఇంత వైరుధ్యం ఉంటుందా అనిపించేది.. 'తనే గెలవాలనే అహంకారం.. ఇష్టమైన వాళ్ళని గెలిపించాలనే తపన.. ఓడిపోతాననే భయం.. బయటపడకూడదు అనే బింకం..' అంతా ఒక్కరిలోనే.. ఇంత వైరుధ్యంగా ఎలా ఉంటారు..? అనిపించేది.. ఇందంతా చదవటమే నా పని.. నాకు అలా గమనించడం నచ్చింది.. సైకాలజీ లో మన మన మనసు స్పందించే ప్రతి చిన్న విషయానికి విలువ ఉంది..మనల్ని మనమే తెలుసుకోవడం కొత్తగా అనిపించింది.. స్పందిచే నైజం ఎంత విలువైనదో అర్థం అయ్యింది..జీవితం అంటేనే ఒక స్పందన.. ఒక కదలిక.. ఒక లయ అని అర్థం అయింది.. కాని నిజ జీవితంలో ఈ విషయం చాల తక్కువ మందికి తెలుసు...<br /> చిన్న చిన్న ఆనందాలను ఆస్వాదించడం అందరికీ రాదేమో అనిపిస్తుంది.. అదే వస్తే ప్రతి ఒక్కరు ఎంతో ఆనందంగా ఉండే వారేమో కదా..! పెరట్లో తొలి వేకువ న విచ్చుకునే సూర్యోదయం... ప్రతి చినుకు లయబద్దంగా చేసే నాట్యం.. మనసు లో బావాలన్నింటినీ తట్టి లేపే వెన్నెల అందం.. పదాల పొందిక ఇంత అద్బుతంగా ఉంటుందా అనిపించే సాహిత్యం...ఇంకా చాలా.. ఇవన్నీ అనుభవించడానికి ఒక జీవితం చాలదేమో అనిపిస్తుంది.. మనిషి కీ మనసుకీ కూడా చాలా తేడా ఉంది.. కాలం గడుస్తున్న కొద్దీ చాలా నేర్చుకున్నాను.. మనుషుల భావాలూ.. అనుభవాలు.. ఇలా చాలా తెలుసుకున్నాను..ఇష్టమైన పని కష్టమనిపించదు.. అని ఎందుకంటారో అపుడే అర్థం అయ్యింది..<br /> ఇదంతా ఒక ప్రపంచం.. కాని నాకు తెలియని ఇంకో ప్రపంచం ఉందని నాకు తెలీదు....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8728813636888618367-5588446615227827493?l=myview5.blogspot.com' alt='' /></div>soumyahttp://www.blogger.com/profile/13154662376606543095noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8728813636888618367.post-30002632732128238022009-08-16T09:01:00.000-07:002010-09-21T03:54:02.102-07:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SogtryqIfAI/AAAAAAAAAUI/QNkCCmUMFp8/s1600-h/41.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5370592785995430914" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 235px; CURSOR: hand; HEIGHT: 270px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SogtryqIfAI/AAAAAAAAAUI/QNkCCmUMFp8/s320/41.jpg" border="0" /></a> ఆనంద్... నేను..ఎక్కువగా మాట్లాడుకునే వాళ్ళం కాదు...కాని నేను తనని చాలా గమనించేది....తను కిరణ్ లా అంత సరదాగా ఉండే వాడు కాదు...సైలెంట్ గ ఉండేవాడు..కాని అన్నింట్లో చాలా చురుగ్గా ఉండేవాడు.... కళ్ళలో..ఏదో తెలియని మెరుపు కనిపించేది...నవ్వితే బాగుండేవాడు....అలాగే చూస్తూ ఉండిపోవాలని అనిపించేది నాకు... నాన్న గుర్తోచ్చేవారు...తనని చూస్తే...నాన్న లాగే ఉన్నడనిపించేది.. నాన్న ఎపుడో ఒక సారి ఊటీ కి వచ్చేవారు..వచ్చినపుడు ఎంత సంతోషంగా ఉండేదో.. తిరిగి వెళ్ళేటప్పుడు అంత కన్నా బాధగా ఉండేది నాకు... వెళ్ళేటప్పుడు నాన్న ని పట్టుకుని వదలక పోయేదాన్ని... కాని నాన్న వెళ్ళాలి...కళ్ళలో నీళ్ళతో.. నాన్న ని పంపించేదాన్ని.... కాని నాన్న వెళ్ళిపోయాక చాలా గుర్తోచ్చేవారు.. నాన్న తో ఆడుకున్న రోజులు...అల్లరి చేసిన రోజులు...అన్నీ గుర్తొచ్చేవి...నాన్న దగ్గరగా లేరని బాధగా ఉండేది....</div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5370592888581910834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 282px; CURSOR: hand; HEIGHT: 305px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/Sogtxw0p8TI/AAAAAAAAAUQ/rbDr9z8Dm9s/s320/51.jpg" border="0" /> కాని ఎందుకో తెలీదు... ఆనంద్ ని చూస్తున్నపుడు నాన్న ని చూస్తున్నట్టు అనిపించేది.. సంతోషంగా అనిపించేది... నేను తనకి అంతగా దగ్గర కాకపోయినా కిరణ్ ఆనంద్ చాల బెస్ట్ ఫ్రెండ్స్ అయిపోయారు..... మా ఇద్దరి మౌనం లో నే...స్కూల్ డేస్.. గడిచిపోయాయి....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8728813636888618367-3000263273212823802?l=myview5.blogspot.com' alt='' /></div>soumyahttp://www.blogger.com/profile/13154662376606543095noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8728813636888618367.post-52402431523476554952009-08-16T08:11:00.000-07:002010-09-21T03:53:25.083-07:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SogyjqITGoI/AAAAAAAAAUY/dPerBIpTsW8/s1600-h/21.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5370598143825222274" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 231px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SogyjqITGoI/AAAAAAAAAUY/dPerBIpTsW8/s320/21.jpg" border="0" /></a> "ఆనంద్..."<a href="http://1.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SogjTKBGKBI/AAAAAAAAATw/WUv_yYzgCIA/s1600-h/21.jpg"></a><br /><div>మొదటి సారి క్లాసు <span class="">లో </span>నేను సెకండ్ వచ్చాను...ఫస్ట్ ఎవరు వచ్చారు అని అడిగితే విన్పించిన పేరు అది...<br />"ఆనంద్.." </div><div>స్కూల్ లో <span class="">క్రొత్తగా </span>చేరాడు... బాగా చదివే వాడు.. అప్పటివరకు మొదటి స్థానం లో ఉన్ననేను సెకండ్ వచ్చేసరికి కోపం వచ్చింది..."ఎవరీ అబ్బాయి... అంత బాగా చదువుతాడా.. ? నాకన్ననా..??" అనుకున్నాను... ఆ తర్వాత నేను కుడా బాగా చదివాను.. అలా ఇద్దరం పోటి పడేవాళ్ళం... ఒకసారి..తను ఫస్ట్ వస్తే ఇంకో సారి నేను ఫస్ట్ వచ్చేదాన్ని.... చదువులో నే కాదు..ఆటల్లో కూడా తను నాకు పోటీయే. బాస్కెట్ బాల్ నా కన్నా బాగా <span class="">ఆడేవాడు..</span>తనని ఓడించాలని చాలా ప్రయత్నించేదాన్ని.. </div><div>ఒక రోజు అలాగే అందరం కలిసి బాస్కెట్ బాల్ అడుకుంటున్నాం.. ఆ రోజు..వర్షం పడుతుంది..అయినా కూడా సరదాగా ఉంటుందని..ఆ వర్షం లో నే ఆడుతూ ఉన్నాం.. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5370581473158896482" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 216px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SogjZTDuG2I/AAAAAAAAAT4/c6UARb3wwJo/s320/11.jpg" border="0" /></div><div>ఆరోజు నేను బాగా ఆడుతున్నాను...కాని అంతలోనే చటుక్కున జారిపడ్డాను...అందరు ఒక్కసారిగా నవ్వారు...కోపమొచ్చింది..నాకేమో దెబ్బ బాగా తగిలింది..ఇంక అందరు అలా నవ్వేసరికి కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగాయి..లేవాలని ప్రయత్నించాను..కానీ లేవలేకపోయాను..<br />" అప్పుడో మెత్తని చేతి స్పర్శ నను తాకింది..." చప్పున తలెత్తి చూసాను...<br />"ఆనంద్...." </div><div>నన్ను లేపి..తనే పక్కకి తీసుకెళ్ళి కూర్చోబెట్టాడు..వెంటనే వెళ్లి కిరణ్ ని తీసుకొచ్చాడు..</div><div>ఇద్దరూ కలిసి నాకు దెబ్బ తగిలిన దగ్గర కట్టు కట్టారు..<a href="http://1.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SogqN9AvayI/AAAAAAAAAUA/H3C37lUMRCA/s1600-h/31.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5370588974843652898" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 255px; CURSOR: hand; HEIGHT: 212px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SogqN9AvayI/AAAAAAAAAUA/H3C37lUMRCA/s320/31.jpg" border="0" /></a></div><div>"నొప్పిగా ఉందా..?" అని అడిగాడు.. </div><div>"ఊఁ.."అన్నాను... </div><div>"ఎం కాదు.. ..తగ్గిపోతుంది.." అన్నాడు... </div><div>అలాగే చూస్తూ ఉన్నాను తనని....అపుడే కిరణ్ చెప్పాడు తను ఆనంద్ అని..</div><div>"తెలుసు" అన్నాను.. </div><div><span class="">"తను అంజలి...." అని చెప్పాడు ఆనంద్ కి...</span></div><div><span class="">" హూ..<span class="">కాదు..</span></span>అంజు..." అని చెప్పి పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్ళిపోయాను.... </div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8728813636888618367-5240243152347655495?l=myview5.blogspot.com' alt='' /></div>soumyahttp://www.blogger.com/profile/13154662376606543095noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8728813636888618367.post-25665659013433257382009-08-13T09:37:00.000-07:002010-09-21T03:52:56.911-07:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SoRD_lpjHXI/AAAAAAAAATQ/KYlI-YnyMCk/s1600-h/5.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369491415449673074" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 382px; CURSOR: hand; HEIGHT: 237px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SoRD_lpjHXI/AAAAAAAAATQ/KYlI-YnyMCk/s320/5.bmp" border="0" /></a> ఆనంద్......</div><div align="justify">ఈ పేరంటే నాకు చాలా ఇష్టం...ఈ పేరు... పలికినప్పుడల్లా... మెత్తని గులాబీ రేకులు ...నా మోము పై పడుతున్న తియ్యని అనుభూతి...ఎవరో..హృదయాన్ని తడుతున్నట్టుగా చిన్న అలజడి...ఏదో తెలియని దైర్యం....పెదాలపై దాగలేని చిరునవ్వు...కళ్ళల్లో..కాస్త తడి.....ఎ...ఎందుకిలా...?? ఈ ప్రశ్నని నాకు నేను ఎన్ని సార్లు వేసుకున్ననో..లెక్క లేదు...సమాధానం ఎప్పుడూ రాలేదు... కాని..నా సంతోషం...నా బాధా... నా అల్లరి... నా చిలిపితనం... నా కోపం... ఇలా..అన్నింట్లో నా ఆనంద్ ఉన్నట్టు అనిపిస్తుంది... </div><div align="justify">ఒంటరి తనపు కోరల్లోంచి నన్ను నేను కాపాడుకోవడానికి నా ఆనంద్ తో స్నేహం చేశాను....<span></span> నా ఆనంద్ తో కలిసి ఓ సున్నితమైన ప్రపంచంలోకి అడుగు పెట్టాను...<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369491223291584162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 392px; CURSOR: hand; HEIGHT: 261px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SoRD0ZzfXqI/AAAAAAAAATA/hLOqAdzWxJM/s320/7.png" border="0" /></div><div align="justify">నాకెప్పుడూ ఒక కల వస్తుండేది....ఉరుములు..మెరుపులతో ఓ కొండ మీద జోరున వర్షం... నేను ఒంటరిగా...భయపడుతూ...ఏడుస్తూ నిల్చున్నాను...అపుడో..మెత్తని చేతి స్పర్శ నను తాకింది... ఏదో తెలియని దైర్యం ఆ స్పర్శలో..... అయినా ఎందుకో భయం వేసింది .... నా భయం తెలిసిన వాడిలా.... నా చేతిని ఇంకాస్త గట్టిగా పట్టుకుని నను ఎక్కడికో..ఒక అబ్బాయి తీసుకెళ్తున్నాడు...ఏమీ <span class="">అ<a href="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SoRD6sFP6_I/AAAAAAAAATI/RFkDXCgSG4g/s1600-h/6.jpg"></a>నలనిపించలేదు</span>... తను నన్నలా...పట్టుకోవడం.. నాకు నచ్చింది... ఆ కొండ చివర దాక వెళ్ళాం...ఆ పైన దారి లేదు..ఒక వంతెన మాత్రం ఉంది...నాకు భయం వేసింది....తనని గట్టిగా పట్టుకున్నాను.....<span class="">అ<a href="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SoRD6sFP6_I/AAAAAAAAATI/RFkDXCgSG4g/s1600-h/6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369491331277122546" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 188px; CURSOR: hand; HEIGHT: 268px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SoRD6sFP6_I/AAAAAAAAATI/RFkDXCgSG4g/s320/6.jpg" border="0" /></a>ప్పుడు</span> తనని తియ్యని తన మాటలు వినిపించాయి....</div><div align="justify">" నీకు తెలిసిన దీపపు కాంతితో..నువ్వు కొంత దూరం ప్రయనించావు... ఆ తర్వాత నీకు తెలియని దట్టమైన చీకటి ప్రారంబమైంది... నువ్వు గట్టు మీద నిలబడి <span class="">వున్న </span> అని నీకు తెలుసు...కాని అడుగు ముందుకు వేయాలంటే భయం .....కాని బయపడకు...దైర్యంగా..అడుగు వేయి..నువ్వు గర్వంగా నడవడానికి నీకు దారి దొరకవచ్చు... లేదా.. నీకు గాలి లో ఎగరటం ఎలాగో తెలియచ్చు.... రెండూ మంచివే......"</div><div align="justify">ఎక్కడో విన్నాననిపించింది....ఈ మాటలు...కాని ఆ భయం లో ఏమి ఆలోచించలేదు... తన మాటలతో ఇంకాస్త దైర్యంగా..అనిపించింది..ఇక ఆలోచించలేదు....తన చేయి గట్టిగా పట్టుకుని ఆ సన్నని వంతెన దాటాను.. గట్టిగా కళ్లు మూసుకుని మరీ.....</div><div align="justify">కళ్లు తెరిచేసరికి ఆశ్చర్యంగా..అనిపించింది..... నా చుట్టూ ఎంతో అందమైన ప్రపంచం.. కోయిల కూతలు....సెలయేటి రాగాలు..ఎంతో బాగుంది అక్కడ....కాని అంతలోనే తన చేయి నా నుంచి దూరమవుతుంది.. అనిపించింది....గట్టిగా పట్టుకుని చూసాను...లాభం లేకపోయింది... తను వెళ్లి పోయాడు... నా కళ్ళల్లో నీళ్లు...ఆత్రంగా...పిలిచాను తనని....</div><div align="justify">"ఆనంద్........" అని...<a href="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SoRDt6StE8I/AAAAAAAAAS4/S7ZaE8EruFc/s1600-h/8.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369491111753356226" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 215px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SoRDt6StE8I/AAAAAAAAAS4/S7ZaE8EruFc/s320/8.jpg" border="0" /></a></div><div align="justify">నా కల ఎప్పుడూ ఇక్కడికే ఆగిపోయేది...ఇదెప్పుడూ నాకు సరిగా గుర్తుండేది కాదు..కాని ఆ చివరగా నే పిలిచిన పేరు ని మాత్రం మరచిపోలేకపోయాను... ఆ మాటలు మరచిపోలేకపోయాను... </div><div align="justify">తర్వాత గుర్తొచ్చింది.. ఆ మాటలు నే చదివిన ఒక పుస్తకం లోనివని.. కాని చదివినప్పుడు నాలో ఎ దైర్యం రాలేదు...ఈ కల తర్వాత ఏదో తెలియని దైర్యం...నా మీద నాకు ఎంతో నమ్మకం...</div><div align="justify">ఆ తర్వాతెప్పుడూ.. నేను అడుగు వేయడానికి బయపడ్లేదు...నాకెప్పుడు బయం వేసినా నా అరచేతిని విప్పుతాను...తన చేతి స్పర్శ గుర్తొస్తుంది...తన మాటలు గుర్తొస్తాయి...ఆ దైర్యాన్ని..గట్టిగా నా పిడికిల్లో బంధిస్తాను...</div><div align="justify">"ముందుకెళ్ళే దారి ముళ్ళతో..మమేకమైనప్పుడు.. ముందడుగు వేసే ధైర్యం కోసం..."</div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8728813636888618367-2566565901343325738?l=myview5.blogspot.com' alt='' /></div>soumyahttp://www.blogger.com/profile/13154662376606543095noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8728813636888618367.post-7074527479342579822009-08-13T08:20:00.000-07:002010-09-21T03:52:22.350-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SoQz_CD7wgI/AAAAAAAAASQ/3La4ztmvYnI/s1600-h/1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369473813710619138" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SoQz_CD7wgI/AAAAAAAAASQ/3La4ztmvYnI/s320/1.JPG" border="0" /></a> ఊటీ... చల్లని వాతావరణం....పచ్చని పరిసరాలు....కమ్ముకునే మంచు....పక్షుల సవ్వళ్ళు.. మనసుని ఎటో తీసుకేల్తునట్టు అనిపించింది....చిన్నప్పటినుండీ..ప్రకృతి అంటే చాలాఇష్టం....చూస్తున్న కొద్ది..మనసు ఉత్తేజమవుతుంది.....పచ్చని చెట్ల మద్య..విరబూసే పువ్వులు చూస్తుంటే హయిగాఅనిపించింది...<br /> చాలాదూరం ప్రయనించాక , నాన్న వాళ్ల స్నేహితుడి వాళ్ళింటికి చేరాము..చాలా పెద్ద ఇల్లు.....ఇంటి చుట్టూ అందంగా అల్లుకున్న తీగలు....ఎన్నో రకాల పూల చెట్లు....ఇంటి పక్కనే...చిన్న సరస్సు....బాగుంది...<br /> నాన్న వాళ్ళ స్నేహితుడిని పరిచయం చేసారు..ప్రకాష్ అంకుల్... నాన్న లాగే మిలటరీ ఆఫీసర్...మాకోసం ఇంటి దగ్గరే ఇంకో చిన్న ఇంటి ని ఏర్పాటు చేసారు... ఆ ఇల్లు కూడా బాగుంది...<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SoQz-w96q8I/AAAAAAAAASI/ScJXrpAAmWg/s1600-h/2.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369473809121979330" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SoQz-w96q8I/AAAAAAAAASI/ScJXrpAAmWg/s320/2.JPG" border="0" /></a> ఆ ఇంట్లో అన్ని సర్దేసాక , రెండు రోజుల తర్వాత నాన్న వెళ్ళిపోయారు...నాన్న దూరంగా వెళ్తుంటే చాలా బాధగా అనిపించింది.. కానీ నేనేం చిన్న పిల్లను కాదు..దైర్యంగా ఉండాలి..అనుకున్నాను..అపుడపుడు నాన్న అలాగే చెప్పేవారు...నాన్న వెళ్ళిపోయాక కొన్ని రోజులు ఎక్కువగా బయటికి వచ్చేదాన్ని కాదు...మెల్ల మెల్లగా అక్కడంతా అలవాటైపోయింది... మొదట్లో ప్రకాష్ అంకుల్ వాళ్ళింటికి వెళ్ళాలంటే బయమేసేది.. కాని....ఆ తర్వాత చాలా ఇష్టంగా వెళ్ళేదాన్ని.....కారణం కిరణ్..... అంకుల్ వాళ్ళకి ఒక్కడే అబ్బాయి.... చాలా బాగా మాట్లాడుతాడు...వయోలిన్ బాగా వాయిస్తాడు......<br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SoQz-VeuugI/AAAAAAAAASA/ymzwmg3iXdM/s1600-h/3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369473801743415810" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 293px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SoQz-VeuugI/AAAAAAAAASA/ymzwmg3iXdM/s320/3.jpg" border="0" /></a>ఇద్దరం కలిసి చాలా ఆడుకునేది... తను నేను ఒకటే స్కూల్... రోజు...కారులో..ఇద్దరం కలిసే వెళ్లి కలిసే వచ్చేది.. వచ్హాక ఇక తెగ అల్లరి చేసేవాళ్ళం...కానీ అంకుల్ వచ్చాడంటే మాత్రం..ఇద్దరం సైలెంట్ గా...పుస్తకాలు తీసి చదువుకునేవాళ్ళం....కిరణ్ స్నేహం తో.. మా అల్లరితో..రోజులు చాలా తొందరగా గడిచిపోయాయి....నాన్న అపుడపుడు ఫోన్లో మాట్లాడేవారు..ఎప్పుడో కాని చూడటానికి వచ్చేవాళ్ళు కారు...</div><div> స్కూల్ లో కూడా చాలా అల్లరి చేసేదాన్ని...కానీ చదువులో ,ఆటల్లో మాత్రం ఫస్ట్ వచ్చేది.... ముఖ్యంగా బాస్కెట్ బాల్.... చాలా ఇష్టంగా ఆడే దాన్ని.. అందరి కన్నా ఎక్కువ గోల్స్ చేయడం అంటే చాలా సరదాగా ఉండేది నాకు..... అబ్బాయిలతో కూడా పోటీగా ఆడే దాన్ని...కిరణ్ తో ఎక్కువగా ఆడు కునేది..తను ఓడిపోతే చాలా ఆట పట్టించేదాన్ని....ఇద్దరం చాలా మంచి ఫ్రెండ్స్ అయ్యాం... </div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SoQz95qcjTI/AAAAAAAAAR4/iWu12ddSwFs/s1600-h/4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369473794276363570" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SoQz95qcjTI/AAAAAAAAAR4/iWu12ddSwFs/s320/4.jpg" border="0" /></a> కాని....అన్నిట్లోనూ..ఆగకుండా ఉప్పొంగే జలపాతం లా..దూసుకెళ్తున్న నేను ఒక చోట ఆగాల్సి వచ్చింది.....</div><div>.................</div><div>...........................</div><div>...................................."ఆనంద్......"</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8728813636888618367-707452747934257982?l=myview5.blogspot.com' alt='' /></div>soumyahttp://www.blogger.com/profile/13154662376606543095noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8728813636888618367.post-86849940426987552492009-07-20T10:20:00.000-07:002010-09-21T03:51:50.704-07:00ఆనందంగా గడుస్తున్న రోజుల్లో చిన్న అలజడి.... కాశ్మీర్ లో ఒక్క సారిగా <span class="">గొ<a href="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SmS79z7wxsI/AAAAAAAAARQ/et9dZTx-LMo/s1600-h/skolebrand_fuld_80704b.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360616127065016002" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 275px; CURSOR: hand; HEIGHT: 202px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SmS79z7wxsI/AAAAAAAAARQ/et9dZTx-LMo/s320/skolebrand_fuld_80704b.jpg" border="0" /></a>డవలు</span>....ఉన్నట్టుండి పెద్దగా శబ్దాలు వచ్చేవి... కాల్పులు..అల్లర్లు..అంతా గొడవగా ఉండేది... నేను చాల బయపడే దాన్ని.. నాన్న ఆ పనిలో చాల రోజుల వరకు ఇంటికి రాలేదు...మేము కూడా..కొన్ని రోజులు బయటికి రాలేధసలు ...ఇంట్లోనే ఉండిపోయాము నేను దాది.. కొన్నాళ్ళకి నాన్న వచ్చారు... రాగానే గట్టిగా పట్టేసుకున్నాను.. నాన్న నన్ను ఎత్తుకుని.. " బయపడ్డా వారా తల్లి.." అని అడిగారు.. " ఊఁ "అన్నాను... నిజంగానే నాకు చాలా బయం వేసింది మరి..ఇక ఆ రోజంతా నాన్న తోనే ఉన్నా... ఆ తర్వాత రోజు నాన్న నేను దాది బయటికి వెళ్ళాం...అల్లర్లు పూర్తిగా తగ్గిపోయాయి....తిరిగి కాశ్మీర్ కడిగిన ముత్యం లా ఉంది.... ఎప్పుడూ అలాగే ఉంటుంది కానీ అపుడపుడే రక్తం లో తడుస్తుంది...<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360606017734056418" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 218px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SmSyxXvcGeI/AAAAAAAAARI/zNZ_NyNIRwQ/s320/huge_72_364656.jpg" border="0" /><br /><span class="">దాల్</span> నది దగ్గరికి వెళ్ళాము... నిజంగానే ఆకాశం రక్తం తో <span class="">తడిసినట్టు </span>గా ఎర్రగా ఉంది... ఆ నది లో ప్రయాణం నిజంగా ఎంతో ప్రశాంతంగా...అనిపించింది...కళ్ళ నిండా కనిపించే ఆకాశం... దూరంగా మంచు కొండలు..... లయ బద్దంగా కదిలే...నీళ్ళ వరుసలు.. మనసుని కట్టేసే నిశబ్దం....మరిచిపోలేని <span class="">అనుభూతి.... </span>అక్కడ చాలా సేపు ఆడుకున్నాను.. నాన్న కూడా నన్నేం అనలేదు... నన్ను ఆడిపించారు.. నాన్న తో అలా గడపడం చాలా ఆనందాన్ని ఇచ్చింది.. మెల్లగా..చీకటి పడింది...ఇంటికి బయలు దేరాం.. నాకు రావలనిపించలేదు <span class="">అసలు.. </span>కానీ చీకటి పడిందని ఇక వచ్చేసాము..<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SmSnne4UZjI/AAAAAAAAAQw/k4ncx29C16c/s1600-h/2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360593753223751218" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 199px; CURSOR: hand; HEIGHT: 172px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SmSnne4UZjI/AAAAAAAAAQw/k4ncx29C16c/s320/2.jpg" border="0" /></a><br />ఇంటికొచ్చాక నాన్న నే అన్నం తిన్పించారు...తిన్నాక.. నాన్న ఒడిలో పడుకున్నాను..."అంజు... "అని పిలిచారు నాన్న... "ఏంటి <span class="">నాన్న" </span>అని అన్నాను..<br />" ఇక్కడ పరిస్థితి ఏమి బాలేదు అంజు... ఎప్పుడేం జరుగుతుందో తెలియకుండా ఉంది.... " నిశబ్దంగా వింటున్నాను నేను...."నాకు నీ గురించే బెంగగా ఉంది తల్లి... మిమ్మల్నిలా వదిలేసి నేను వెళ్ళటం అంటే నాకు దైర్యంగా అనిపించటం లేదు..ఒక సారి మీ అమ్మ కి దూరమయ్యాను... మిమ్మల్ని కూడా నేను దూరం చేసుకోలేను... అందుకే.. ఓ నిర్ణయం తీసుకున్నాను... ఊటీ లో నా స్నేహితుడు ప్రకాష్ చంద్ర అని ఉన్నాడు.. తన దగ్గరికి మీ ఇద్దరినీ పంపాలనుకుంటున్నాను .. తనతో మాట్లాడాను... మీ కోసం అన్ని ఏర్పాట్లు చేసాడు... <span class="">నిన్ను<a href="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SmSnyn4dbPI/AAAAAAAAAQ4/VLS-EtdFehY/s1600-h/3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360593944618822898" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 170px; CURSOR: hand; HEIGHT: 210px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SmSnyn4dbPI/AAAAAAAAAQ4/VLS-EtdFehY/s320/3.jpg" border="0" /></a></span> మంచి స్కూల్ లో కూడా చేర్పిస్తాడు... సరేనా....."<br />ఏమి అనలేదు నేను... మొదట అర్థం కాలేదు.. కానీ నాన్న కి దూరంగా వెళ్ళాలని మాత్రం అర్థం అయింది.. ఏడుపొచ్చింది.... కోపం కూడా వచ్చింది.. అలా ఎలా పంపిస్తా <span class="">అంటున్నారు </span>నన్ను...<br />"సరే వెళ్తాను నాన్న.." అన్నాను..<br />ఏదో మొండితనం..అలా అన్నా కానీ నాకు అసలు ఇష్టం లేదు నాన్న ని వదిలి వెళ్ళాలని.. కాని నాన్న చెప్పింది ఎపుడూ కాదనలేదు.. అందుకే ఇక సరేనన్నాను..<br />" మా మంచి అంజు.." అని ముద్దిచ్చి పడుకోబెట్టారు.. అలాగే పడుకున్నాను...<br /><span class="">ఆ</span> తర్వాతి <span class="">రోజు.. </span>ఆలస్యంగా లేచాను నేను... నాన్న న దగ్గరికి వచ్చి.. "లేచావా.. తొందరగా రెడీ అవ్వు "అన్నారు..<br /><div>"ఎక్కడికి నాన్న.." అన్నాను.. " నిన్న చెప్పాను కదా అంజు.. మనం ఇపుడు ఊటీ వెళ్తున్నాం.."</div><div>నేనలాగే ఉండిపోయాను... వెళ్ళాలని తెలుసు .. కాని ఈరోజేనా.. అయిష్టంగా నే తయారయ్యాను...దాది కి ముందే చెప్పారు కావచ్చు.. అన్ని సిద్దం చేసింది ప్రయాణానికి...<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360594081885113362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SmSn6nPSzBI/AAAAAAAAARA/0eQkoF_dPng/s320/4.jpg" border="0" /></div><div><span class="">కాని</span> నాకు ఆ ఇంటి ని వదిలి రాబుద్ధి <span class="">కాలేదు.. </span>అ ఇల్లంటే నాకు చాలా ఇష్టం.. బాధగా అనిపించింది.. అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయాను... ఆ ఇల్లు... ఎత్తయిన చెట్లు.. నేనెపుడూ..ఊగే ఉయ్యాల.. నాకు వీడుకోలు చెబ్తున్నట్టు అనిపించింది.. అలా చూస్తూనే నాన్న జీపు ఎక్కాను.. దారి మలుపు తిరిగే వరకు చూస్తూనే ఉన్నాను.....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8728813636888618367-8684994042698755249?l=myview5.blogspot.com' alt='' /></div>soumyahttp://www.blogger.com/profile/13154662376606543095noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8728813636888618367.post-41643493181023755532009-07-09T12:29:00.001-07:002010-09-21T03:51:23.104-07:00<div><div><div><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SlZFLWu3_hI/AAAAAAAAANc/95vi51TQnMQ/s1600-h/11r.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356544868186848786" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SlZFLWu3_hI/AAAAAAAAANc/95vi51TQnMQ/s320/11r.jpg" border="0" /></a> అంజలి..... నాన్న చాలా ఇష్టంగా పెట్టిన పేరు...<br />"ఎందుకు నాన్నఈ పేరు పెట్టావు నాకు.." అని అడిగితే... "కమ్ముకున్న చీకట్లలో..సైతం..వెలుగై విరజిమ్మే వెన్నెలలా..మౌనంగా ముసిరే జ్ఞాపకాలు మిగిల్చే స్మృతి పథం లా.. ఆ రవీంద్రుడి గీతాంజలి లా.. ఎప్పటికీ అందరి మనసులో..నిలిచి పోవాలని పెట్టానురా ..." అనే వారు...</div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SlZFQ5m8kPI/AAAAAAAAANk/OUzKjAf5GlU/s1600-h/122l.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356544963448180978" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 172px; CURSOR: hand; HEIGHT: 194px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SlZFQ5m8kPI/AAAAAAAAANk/OUzKjAf5GlU/s320/122l.jpg" border="0" /></a><br />కాని ఆ పేరు వెనుక నాకు తెలియని ఒక కథ ఉంది... పెళ్ళికి ముందు అమ్మ పేరు అంజలి... తనకి ఆ పేరు చాలా ఇష్టం.. కాని పెళ్లి అపుడు జాతకాలు చూసి అమ్మకి సువర్ణ అని పేరు మార్చారు...పెళ్ళయ్యాక నాన్న మాత్రం అమ్మని అంజలి అనే పిలిచేవారు..నాన్న కి అమ్మంటే చాలా ఇష్టం..కాని నన్ను కన్నవెంటనే అమ్మ చనిపోయింది.... ఇదంతా నాకు చాలా రోజుల వరకు తెలీదు.. దాది చెప్పింది....</div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SlZFkUyVLiI/AAAAAAAAANs/T_LKzHm4Fgw/s1600-h/12l.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356545297161203234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 153px; CURSOR: hand; HEIGHT: 153px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SlZFkUyVLiI/AAAAAAAAANs/T_LKzHm4Fgw/s320/12l.jpg" border="0" /></a><br />దాది..నా చిన్నప్పటి నుండి నాతోనే ఉంది.. </div><div> నాన్న vallintlo ఎప్పటి నుండో..పనిచేసేదట.. అమ్మ ని పెళ్లి చేసుకున్నాక దాది ని కూడా తనతో పాటు వెంట తీసుకుని వచ్చాడు నాన్న... అప్పటి నుంచీ దాది మాతోనే ఉంది...</div><div><br /><span class=""> అమ్మ</span> వెళ్ళిపోయాక.. తన జ్ఞాపకాల నుండి నాన్న బయటికి రాలేక పోయారు...నిరంతరం అమ్మ గురించే ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయేవారు.. ఉద్యోగం కూడా వదిలేసారు..ఏదో కోల్పోయననే బాధ.. ఆయన్ని నిలువనీయలేదు.. కాని..ఆ బాధ నుంచే నాన్న జీవితం తెలుసుకున్నారు... <span class="">ఈ<a href="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SlZFsIBKhLI/AAAAAAAAAN0/7PEMo-kmgCQ/s1600-h/13r.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356545431172711602" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 243px; CURSOR: hand; HEIGHT: 160px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SlZFsIBKhLI/AAAAAAAAAN0/7PEMo-kmgCQ/s320/13r.jpg" border="0" /></a></span> దేశం కోసం ఏదైనా.. చేయాలనుకున్నారు.. వెంటనే మిలటరీ లో చేరారు... </div><div><br /> ఊహ తెలిశాక మేమున్నది కాశ్మీర్ లో ....మిలటరీ క్వార్టర్స్.. ఇంటి చుట్టూ దట్టంగా..చెట్లు..కొంచం దూరంగా..అందమైన సెలయేరు.. మంచు కొండలు...ఎంతో బాగుండేది.. ఆ తెల్లని మంచు కొండల మీది నుండి.. ఎర్రగా ఉదయిస్తున్న సూర్యుడు.... ఆ కిరణాలు...సెలయేటి మీద పడి మెరుస్తున్న దృశ్యం నాకెంతో .. నచ్చేది.. </div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SlZF33r84pI/AAAAAAAAAN8/2E3N1TWdq64/s1600-h/14l.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356545632947200658" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 277px; CURSOR: hand; HEIGHT: 186px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SlZF33r84pI/AAAAAAAAAN8/2E3N1TWdq64/s320/14l.jpg" border="0" /></a><br />ఇంటి చుట్టూ ఎంతో ఆడుకునేదాన్ని... దాది నన్ను ఆడిపించేది...ఆటలు.. ఆనందం.. ఏమి తెలియని వయసు..చాలా రోజుల వరకు నేను దాది నే అమ్మ అని అనుకోనేదాన్ని.. అమ్మ లేదనే నిజం.. మెల్లగా కాలం తో పాటు తెలిసింది.. దాది కూడా..నన్నెంతో జాగర్తగా చూసేది... </div><div><br />నాన్న ఎపుడూ పొద్దుపోయాక వచ్చే వారు.. అప్పటివరకు..నన్ను నిద్రపుచ్చాలని దాది ఎంతో ప్రయత్నించేది..ఉహు.. నేను పడుకుంటే గా.. నాన్న వచ్చి ముద్దిచ్చేదాక పడుకోనని.. మారాం చేసేదాన్ని.. కాని నాన్న జీపు శబ్దం రాగానే చటుక్కున దుప్పట్లో దూరేధాన్ని.. . నాన్న వచ్చి నన్ను చూసి నేను <span class="">పడుకున్నననుకొ<a href="http://1.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SlZGDDPsmNI/AAAAAAAAAOE/uC-l21uoQhE/s1600-h/16l.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356545825028479186" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 233px; CURSOR: hand; HEIGHT: 171px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SlZGDDPsmNI/AAAAAAAAAOE/uC-l21uoQhE/s320/16l.bmp" border="0" /></a>ని</span>.. నాకు ముద్దిచ్చి వెళ్ళేవారు... నాన్న వెళ్ళిపోయాక నేను దాది. నవ్వుకునేవాళ్ళం....</div><div><br />అక్కడ పడే వర్షం అంటే నాకెంతో ఇష్టంగా ఉండేది.. ఇంటి ముందు ఉన్నా ఊయలపై వర్షం లో ఊగటం అంటే నాకు చాలా ఇష్టం.. ప్రతీది నాకు నచ్చేలా చేసేదాన్ని.. కాని ఆ స్వతంత్రం కొన్ని రోజుల్లో పోతుందని.. నాకు అప్పుడు తెలీదు..<br /></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8728813636888618367-4164349318102375553?l=myview5.blogspot.com' alt='' /></div>soumyahttp://www.blogger.com/profile/13154662376606543095noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8728813636888618367.post-89390717504084884662009-06-26T11:59:00.000-07:002010-09-21T03:50:46.535-07:00<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351714322070194802" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 243px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SkUb0kJdSnI/AAAAAAAAAMs/F_nfsrZshfw/s320/gft.bmp" border="0" /> శరీరం మత్తుగా ఉంది... కిటికీ లోంచి సూర్యుడు నన్ను లెమ్మని ఆదేశిస్తున్నాడు......కళ్లు తెరచి చూసాను... ఆత్మ విశ్వాసం తో....ప్రపంచానికి వెలుగు నివ్వడానికి... పైకి లేస్తున్న సూర్యున్ని చూశాను....... మనసు తేలికగా ఉంది..... ఏదో అర్థం అయి కానట్టు ఉంది.... కాని ఒకటి అర్థం అయ్యింది...... <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351717144900914962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SkUeY4AvzxI/AAAAAAAAAM0/ZzR8PYCFDFU/s320/1r.jpg" border="0" /><br />"జీవితం......... నిన్నటిదీ.... రేపటి ధీ.... కాదనీ ఈరోజుదని...."<br />ఎన్ని కన్నీటి రాత్రుల తర్వాతైనా.. మన కోసం ఉదయించే సూర్యుడు లా .... మనకీ ఓ రోజు వస్తుంది....<br />గెలవడానికి... ఓడిపోవడానికి ....... ఆ రెంటికీ తేడా తెలుసుకుని జీవితాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8728813636888618367-8939071750408488466?l=myview5.blogspot.com' alt='' /></div>soumyahttp://www.blogger.com/profile/13154662376606543095noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8728813636888618367.post-12488989504526529052009-06-26T10:50:00.000-07:002010-09-21T03:50:01.651-07:00<div align="left">ఒక్కసారిగా ఆకాశం ఉరిమింది... కల చెదిరింది...<a href="http://1.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SkUKkR0Ub6I/AAAAAAAAAL8/3poukH_EAEw/s1600-h/1r.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351695350574116770" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 253px; CURSOR: hand; HEIGHT: 207px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SkUKkR0Ub6I/AAAAAAAAAL8/3poukH_EAEw/s320/1r.jpg" border="0" /></a><br />కిటికీలోంచి చూస్తూ ఉన్నాను...<br />మల్లి వర్షం పడుతుంది... కాని.. ఈసారి జోరుగా పడుతుంది...వర్షపు చినుకులు భానాల్లా.. భూమి లోకి దూసుకేల్తున్నాయి..ఆ వేగానికి లేత ఆకులు..కొమ్మలు.. విరిగి పడుతున్నాయి...... మేగాలు భీకరంగా శబ్దం చేస్తున్నాయి.......<br />......<br />కిటికీ మూసేశాను.......<br />......<a href="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SkULMMUc_JI/AAAAAAAAAMc/pQC1aAdYlbs/s1600-h/4l.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351696036293049490" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 173px; CURSOR: hand; HEIGHT: 198px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SkULMMUc_JI/AAAAAAAAAMc/pQC1aAdYlbs/s320/4l.jpg" border="0" /></a><br />కానీ...ఎందుకు మూసేసాను.. ????<br />వర్షం నచలేదు కాబట్టి.....<br />ఎందుకు నచ్చలేదు..... అవును.. ఎందుకు...?<br /><span class=""></span><br /><span class="">అరగంట</span> క్రితం నా మనసును భావుకత తో నింపే సిన అదే వర్షం ఇప్పుడు నచ్చటం లేదు....అర్థం కావట్లేదు..... నేను తప్పుగా ఆలోచిస్తున్నానా..??? .లేక మార్పుని స్వాగతించ లేక పోతున్నానా...?? ఎందుకు నాలో ఇంత వైరుధ్యం...?? నాకే ఇలా ఉంటుందా ?? అందరు ఇంతేనా...?? సమాధానాలు రావట్లేదు.<a href="http://1.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SkUKk5qOvvI/AAAAAAAAAME/5iSZ-Rt11Ws/s1600-h/3r.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351695361269219058" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 260px; CURSOR: hand; HEIGHT: 270px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SkUKk5qOvvI/AAAAAAAAAME/5iSZ-Rt11Ws/s320/3r.jpg" border="0" /></a>.....<br /><br /><span class="">అవును</span>.. ఏదైనా కొత్తగా బాగుంటుంది....తొలి అనుభూతులు ఎంతో... మాధుర్యంగా.. ఉంటాయి... కాని అవే మారిపోతే... తట్టుకోలేమా?<br />అపుడు మన మనసు మనకు చెప్పదు....అడుగేసే ముందు.. ఆలోచించమని...!!! ఇది అందంగా కనిపించే సెల యేరు అనే చెబుతుంది....కాని దిగాక కానీ తెలీదు..అదో లోతైన సముద్రం అని... బయటికి రావాలన్న .. రాలేమని.... నిస్సహాయంగా.. జీవితాన్ని.. విధి చేతుల్లో.. <span class="">పెట్టి<a href="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SkULMBXu4SI/AAAAAAAAAMU/hxRXm7rdYSE/s1600-h/2l.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351696033354015010" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 161px; CURSOR: hand; HEIGHT: 227px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SkULMBXu4SI/AAAAAAAAAMU/hxRXm7rdYSE/s320/2l.jpg" border="0" /></a></span>.. <span class="">ఇలా</span> మిగిలిపోవాలనీ...<br /><br />" ఒకరి కోసం ఎదురు చూడటం లో బాధ ఉంటుంది... అదే.. ఒకరిని మర్చిపోవడం లో కష్టం ఉంటుంది.....కానీ..ఒకరి కోసం ఎదురు చూడాలో.. మర్చిపోవాలో.. <span class="">తెలియని</span>..సందిగ్ధం లో నరకం ఉంటుంది...."<br /><br /><span class="">తెలీకుండానే</span> కన్నీళ్లు కారుతున్నాయి.. నా మీద నాకే కోపమో.. ఏమో <span class="">తెలి<a href="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SkUKk00AHcI/AAAAAAAAAMM/io-YveP6QfU/s1600-h/5r.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351695359968026050" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 170px; CURSOR: hand; HEIGHT: 194px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SkUKk00AHcI/AAAAAAAAAMM/io-YveP6QfU/s320/5r.jpg" border="0" /></a>యదు</span>...<br />ఏదో బాధ మనసుని మేలి పెడుతుంది..ఏడ్చాను... ఆగకుండా ఏడ్చాను...<br />కన్నీళ్ళతో తడిసిన దిండు పై అలాగే నిద్రపోయాను.... తెలియని భయం తో.. భాధతో..కన్నీళ్ళతో...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8728813636888618367-1248898950452652905?l=myview5.blogspot.com' alt='' /></div>soumyahttp://www.blogger.com/profile/13154662376606543095noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8728813636888618367.post-48177793824549996412009-06-19T09:55:00.000-07:002010-09-21T03:49:29.345-07:00<p><a href="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SjvG5L56hgI/AAAAAAAAALM/BzJuiy1sXgQ/s1600-h/1L.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349087668183139842" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 174px; CURSOR: hand; HEIGHT: 146px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SjvG5L56hgI/AAAAAAAAALM/BzJuiy1sXgQ/s320/1L.jpg" border="0" /></a></p><p>వర్షం అంటే నాకారోజే <span class="">గుర్తొస్తుంది.. </span>నాకు తెలుసు తనకీ అలాగే గుర్తోస్తుందని.. ఆ రోజు..!!! గడిచి ఎన్ని రోజులైనా ప్రతీ కదలిక గుర్తుంది.. ఆ రోజు.. తనని చూడాలనే నా ఉద్వేగాన్ని ఆ రోజు వర్షం ఆపలేకపోయింది... ఆతృతగా వెళ్లి.... తన కోసం... ఎదురు చూస్తూ ఉండిపోయాను...ఎన్నో మట్లదాలనుకున్న నా మనసు తను రాగానే మూగబోయింది.. కళ్ళార్పకుండా.. తననే <a href="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SjvHG_0PodI/AAAAAAAAALk/6lIzQy4UEo4/s1600-h/2R.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349087905456300498" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 172px; CURSOR: hand; HEIGHT: 114px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SjvHG_0PodI/AAAAAAAAALk/6lIzQy4UEo4/s320/2R.bmp" border="0" /></a>చూడాలనుకున్న నా నయనాలు ఒక్కసారిగా వాలిపోయాయి... ఏమైంది....?? అనుకున్నాను ఒక్కసారి... అపుడే గుర్తొచ్చింది.. అమ్మాయినని....</p><p> తను మాట్లాడుతున్నాడు... నేను బదులిస్తున్నాను ... కాని... నాలో...నాకే తెలియని భావాలు.. మౌనంగా.. సవ్వడి చేస్తున్నాయి... ప్రతి గడియకి.. ఉప్పొంగే అలలా నా హృదయం <span class="">ఉ<a href="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SjvG5bYXzDI/AAAAAAAAALU/swYBp78-bS0/s1600-h/3L.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349087672337419314" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 171px; CURSOR: hand; HEIGHT: 190px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SjvG5bYXzDI/AAAAAAAAALU/swYBp78-bS0/s320/3L.jpg" border="0" /></a>వ్వెత్తున </span>ఎగసి పడుతుంది... తన పక్కన నడుస్తున్నననే భావనే నన్ను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తుంది.. ఊపిరి ఆగిపోతుందేమో అన్నంతగా.. గుండె బరువెక్కుతుంది....</p><p>తన చూపులు నా మనసుని సన్నగా మీటు తున్నాయి.. ఆ తన్మయత్వం తో.. మా మాటల్తో.. చాలా సేపు గడిచిపోయింది...</p><p> ఇక వెళ్దామా అన్నాడు... ఉలిక్కిపడి చూసాను .... నాకు వెళ్ళాలనిపించలేదు... తను దూరంగా వెళ్లి పోతాడేమో అన్నా ఆలోచననే నేను తట్టుకోలేక పోయాను.. కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగాయి... ఎందుకో తెలీదు... ఆగకుండా కన్నీళ్ళు <span class="">ప్రవహి<a href="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SjvHG_-jvJI/AAAAAAAAALs/D2A-8AFfxUU/s1600-h/4r.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349087905499561106" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 157px; CURSOR: hand; HEIGHT: 189px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SjvHG_-jvJI/AAAAAAAAALs/D2A-8AFfxUU/s320/4r.jpg" border="0" /></a>స్తూనే</span> వున్నాయి...</p><p> ఒక్కసారిగా ఒళ్ళు జల్లుమంది....వెచ్చగా తన చేతి స్పర్శ.. నమ్మలేకపోయాను..నా మనసు తెలిసిన వాడిలా నా చేయి ని ఇంకాస్త గట్టిగా పట్టుకుని.. నీకు నేనున్నాను అన్నాడు... జీవితానికి ఆ క్షణం చాలనిపించింది.. అ తర్వాత క్షణం నుండి నేనీ లోకం లో లేకపోయినా పర్వాలేదనిపించింది.. నా కళ్లు తనని ఆరాధనగా చూస్తున్నాయి.. <span class="">తెలియ<a href="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SjvG5hXDqjI/AAAAAAAAALc/KgBUyc7j5ag/s1600-h/5L.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349087673942518322" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 207px; CURSOR: hand; HEIGHT: 152px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SjvG5hXDqjI/AAAAAAAAALc/KgBUyc7j5ag/s320/5L.jpg" border="0" /></a>కుండానే</span> తన మీద వాలిపోయాను.... </p><p> వర్షం లో.. నేను ...తను.. చేయి చేయి పట్టుకుని నడుతున్నప్పుడు కలిగిన అనుభూతికి మాటలు రాలేదు... మౌనం... పూర్తిగా మౌనం... "మనసులోని బావాలు చెలియలికట్ట <span class="">దాటి<a href="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SjvHHENJLII/AAAAAAAAAL0/8takE4f3yyM/s1600-h/6R.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349087906634476674" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 158px; CURSOR: hand; HEIGHT: 187px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SjvHHENJLII/AAAAAAAAAL0/8takE4f3yyM/s320/6R.gif" border="0" /></a>తే</span> మిగిలేది.. పూర్తిగా మౌనమే ప్రియా..." అన్నా యండమూరి మాటలు గుర్తుకి వచాయి... </p><p>క్షణానికి క్షణానికి మద్య .....కాలం స్పందించలేక మిగిల్చిన నిశ్శబ్ధం లో....అడుగుకీ అడుగుకీ మద్య నాలో రగిలే సంఘర్షణ లో..తనకి నాకు మధ్య..మెల్లగా తరిగిపోతున్న దూరం లో... ఇద్దరం కలిసి అలాగే నడుస్తూ ఉండిపోయాము..</p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8728813636888618367-4817779382454999641?l=myview5.blogspot.com' alt='' /></div>soumyahttp://www.blogger.com/profile/13154662376606543095noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8728813636888618367.post-79984142241262446742009-06-14T20:57:00.000-07:002010-09-21T02:59:43.902-07:00<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347412441180439346" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SjXTSJAQgzI/AAAAAAAAAK0/cv3D1x_NUUQ/s320/rain-flower.jpg" border="0" /> సాయంకాలం...... ఎపుడెపుడా.. అని ఎదురు చుసిన వాన ఇవ్వాలీకరుణించింది.. రోహిణి <span class="">కార్తె </span>ఎండలకి చల్లని <span class="">ముగింపు.... </span><span class=""><span class="">స<span class="">ున్నితంగా </span></span>వీస్తున్న గాలి.. అపుడపుడు రావాలావద్దాఅన్నమీమాంస లో వున్నట్టు అక్కడక్కడా <span class="">పడే<a href="http://3.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SjXHJLunNwI/AAAAAAAAAJM/68YfBpak6_0/s1600-h/rain-flower.jpg"></a></span> </span><span class="">చిరు చినుకులు......</span><br /><div><div align="justify"><span class=""><span class=""> ఎడారిలో</span> దాహం తీరిన ప్రయనికుడిలా ధరణి ప్రశాంతించింది.. చిలిపిగా కురిసే.. చినుకుల ముద్దులతో.. అపుడే పూసిన..పూరేకులు..పులకరించిపోయాయి....</span></div><div align="justify"></div><div align="justify"><span class=""><span class=""> మనసులో</span> బాధ తీరెంతవరకు కన్నీరు కార్చి.., గుండె బరువు దించుకుని.. నిర్వేదంగా.. చలనరహితంగా.. వున్నట్టు. ఆకాశం..</span><span class="">అలసిపోయి విశ్రాంతి తీసుకున్నట్లు తేలియాడే...... </span><span class="">మేఘాలు...</span></div><div align="justify"><span class=""><span class=""> అన్నిటినీ</span> <span class="">స్తబ్దుగా... </span><span class="">నిశ<a href="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SjXRh2azK5I/AAAAAAAAAKc/WCaxX1K7uYQ/s1600-h/GirlInWindowRainResized.jpg"></a>బ్దంగా</span>. <span class="">వీక్షిస్తూ<a href="http://1.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SjXWzac4-3I/AAAAAAAAALE/JCfJu3ToyWs/s1600-h/GirlInWindowRainResized.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347416311334501234" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 188px; CURSOR: hand; HEIGHT: 148px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SjXWzac4-3I/AAAAAAAAALE/JCfJu3ToyWs/s320/GirlInWindowRainResized.jpg" border="0" /></a></span> నేను.. ఎందుకో తెలియదు... చాల సేపటి నుండి మౌనంగా వున్నాను.. మౌనం అంటే మాటలకే కాదు.. మనసుకు కూడా.. కాని. ఎక్కువసేపలా.. వుండలేకపోయాను... సుడిగాలిలా వచ్చి మనసులో అలజడి రేపే ఆలోచనలను.. ఎంతసేపు ఆపగలను..??? </span></div><div align="justify"><span class=""> నాకు</span> తెలియకుండానే నా మనసు జ్ఞాపకాల తోట లోకి పావురం లా ఎగిరిపోయింది...</div><div align="justify"> ----------౦---------</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8728813636888618367-7998414224126244674?l=myview5.blogspot.com' alt='' /></div>soumyahttp://www.blogger.com/profile/13154662376606543095noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8728813636888618367.post-61967368987358780452009-02-14T11:49:00.000-08:002009-03-06T04:46:01.722-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SZcqDFrMKpI/AAAAAAAAAGU/u3d63FXfMxE/s1600-h/writing.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302753318803352210" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 246px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_fcaVWg7Tadw/SZcqDFrMKpI/AAAAAAAAAGU/u3d63FXfMxE/s320/writing.jpg" border="0" /></a><br /><div>ప్రతి కథకి ముందు మాట వుంటుంది..<br /><span class="">కాని </span>ఈ <span class="">కథకి....</span>కథ చదివాక మీ ఆలోచనలే ముందు మాటలు... </div><div><span class=""></span></div><div>నేను గొప్ప రచయిత్రి ని కాదు..ఒక మాములు అమ్మాయిని....</div><div>పద్దేనిమిద్దేల్ల వయసు లో ఓ అమ్మాయి రాసే కథ ఎలా <span class="">వుంటుందో </span>మీరు <span class="">ఊహించగలరు..... </span></div><div>కాని ఈ కాలం <span class="">అమ్మయినైనా </span>యండమూరి వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల చదువుతూ... ఆ పదాల్లోని బావుకతని ఆస్వాదిస్తూ.. </div><div>సాహిత్యం లో ని మాధుర్యాన్ని ఇంకా వెతుకుతూ వున్నాను...</div><br /><div></div><div>కనుల వెనుక జరిగే పరిమాణాలు జీవితాల్ని మర్చేస్తున్నపుడు... పరిమలించాల్సిన వయసు లోనే జీవితం వాడిపోతున్నపుడు... ఓ అమ్మాయిగా జీవితాన్ని <span class="">గెలవాలనుకునే </span>ప్రతి <span class="">ఒక్కరికి ఇది </span>అంకితం......</div><br /><div></div><div>నా ఈ చిరు ప్రయత్నం మీకు నచ్చుతుందని ఆశిస్తూ...</div><div><span class="">మీ</span></div><div><span class="">సౌమ్య...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8728813636888618367-6196736898735878045?l=myview5.blogspot.com' alt='' /></div>soumyahttp://www.blogger.com/profile/13154662376606543095noreply@blogger.com5